Ons verhaal

Mijn zoon kreeg ongeveer vier jaar geleden diagnoses als het syndroom van Asperger, ADHD en een aanpassingsstoornis. Alle onderzoeken duurden bijna drie jaar, omdat het heel moeilijk was om een afspraak te krijgen, en onze kinderarts heeft echt zijn best gedaan zodat we eerder terechtkonden.

Eigenlijk voelde ik al toen hij vier was dat er iets anders was. Bij de ouder-kindzwemles bijvoorbeeld sprong hij zonder enige angst en zonder zwembandjes zo het water in. Fietsen leren lukte ons maar niet, omdat hij evenwichtsproblemen had en erg ongeduldig was. Daardoor moest ik altijd functioneren als een machine.

Toen ik de gehandicaptenkaart voor meer dan 70 procent in mijn handen had, wist ik niet wat ik moest voelen. Ik zocht naar oudergroepen en initiatieven om ervaringen met andere ouders te kunnen delen, maar helaas zonder resultaat. Mijn zoon was heel vaak negatief, en ik had extra energie nodig om hem te motiveren. Want elke dag gebeurde er wel iets naars. Hij leek geen pijn te voelen, kon geen enkel gevaar inschatten en wilde elke seconde aandacht. Ja, het was heel vermoeiend. Maar ik ben trots op mezelf, want ik heb ontzettend mijn best gedaan om niet op te geven en altijd naast hem te staan.

Vrienden hadden me aangeraden hem in een instelling te laten opnemen, zodat ik wat tijd voor mezelf zou hebben. Mijn moederinstinct stond die gedachte absoluut niet toe: ik was zijn enige houvast, en dat zou mijn zoon psychisch in een heel slechte situatie hebben gebracht.

Ik had zelf in vergelijkbare plekken gewerkt waar kinderen worden opgevangen, en ik wist precies hoe er daar met hen werd omgegaan. Jarenlang heb ik bijna alle kruidenmiddelen uit de apotheek voor mezelf en mijn zoon geprobeerd, maar wat ik zocht, zat er niet bij. Ook dat was voor mij weer een teken: er moest een andere weg zijn.

Ik probeer het kort te houden, beloofd 😁

Jaren van zoeken

Naar buiten gaan was bijna onmogelijk, omdat mijn zoon zich alleen thuis veilig voelde. Ook als ik opmerkingen naar mijn hoofd kreeg, gaf ik niet op; ik probeerde altijd iets te ondernemen en op vakantie te gaan. Natuurlijk moest het elke keer hetzelfde hotel zijn, zodat hij zich veilig voelde, en toch was zelfs de hotelkamer uit komen al heel moeilijk voor ons.

Ik had niemand om mijn zorgen mee te delen, dus jarenlang praatte ik met de muren en met God. Ik bad altijd en wenste een uitweg. Sinds groep drie vonden de artsen dat hij absoluut medicatie moest nemen, zodat zijn concentratieproblemen en zijn ongeduld onder controle zouden komen. Met de gedachte dat ik mijn kind medicijnen moest geven zodat hij op school zou functioneren zoals zij dat wilden, kon ik maar niet leven. Want hij was heel slim; zonder te leren haalde hij goede cijfers, school vond hij gewoon ontzettend saai.

Maar de druk hield niet op. Op scholen maakten we heel nare dingen mee, en op de basisschool moesten we maar liefst drie keer van school wisselen. Dat was heel verdrietig voor mijn zoon, maar hij heeft een heel sterk karakter.

Een leerkracht die vond dat mijn zoon geen extra ondersteuning op school nodig had en dat het rapport niet klopte, heeft ons zelfs gemeld bij jeugdzorg, omdat het welzijn van het kind in gevaar zou zijn.

Ik heb met hem bijna alle soorten therapie geprobeerd. Bij wijze van spreken paste geen enkele bij ons, met één uitzondering: de bijzondere dierondersteunde ergotherapie, waar hij al drie jaar graag naartoe gaat. Daar rijdt hij paard, krijgt hij les in boogschieten, voert hij konijnen en kan hij met plezier werken aan dingen die hem echt interesseren.

Met het aantal doktersbezoeken zouden we volgens mij zo het Guinness Book of Records kunnen halen. Om andere meningen te horen, ben ik ook naar privéartsen gegaan.

Als laatste ging ik vorig jaar rond oud en nieuw in Istanbul naar twee bekende hoogleraren kinderpsychiatrie. Ook zij vonden dat hij absoluut medicatie moest nemen. Ze zeiden dat zijn hersenen heel anders werken, dat medicatie veel voor hem makkelijker zou kunnen maken en dat ik ook aan mezelf moest denken. Ze voegden eraan toe dat deze situatie heel uitputtend was en zeker niet aan mijn opvoeding lag.

Tijdens de gesprekken heb ik veel gehuild. Ik weet nog dat ik zei dat ik maar één dag wilde, één enkele dag, waarop ik echt plezier kon hebben met mijn kind.

Weet u wat? Nu huil ik alleen nog van geluk, niet meer omdat de zorgen me verstikken of omdat ik geen uitweg zie. Het was echt een heel zware tijd. Ik kon niet slapen, had geen kracht meer, maar moest werken, en niemand steunde me.

Toen heb ik de medicijnen die de hoogleraren in Turkije hadden aangeraden opgezocht en ontdekt dat hier in Duitsland dezelfde worden gebruikt. Omdat ik niet meer wist wat goed of fout was, besloot ik het te proberen. Op advies van onze kinder- en jeugdpsychiater begonnen we met het eerste middel in de laagste dosis. Na een week ben ik gestopt. Hij had al jaren slaapproblemen; om zijn ogen dicht te kunnen doen, moest ik hem altijd vasthouden en knuffelen. ’s Middags bouwde zich een onbeschrijfelijke energie in hem op, en dat hij de hele dag als gedempt overkwam, voelde voor mij niet goed.

Daarna probeerden we een ander middel. ’s Nachts werd hij onrustig wakker en wilde hij plotseling opstaan en ergens naartoe gaan. Weer ben ik gestopt; ik voelde dat dit niet de juiste weg voor ons was. Mijn moederinstinct bleef me vertellen dat er een andere weg moest zijn; die gedachte galmde letterlijk door mijn hoofd.

Er is nog zoveel te vertellen, maar dat bewaar ik, als God het wil, voor mijn boek, want ik heb besloten mijn leven in een boek vast te leggen.

De avond waarop alles veranderde

Op een avond stuurde een goede vriendin me drie profielen op Instagram en vroeg me ernaar te kijken. In die tijd stond ik op het punt om, op advies van een arts die ik ken, een microbioomonderzoek te laten doen om de darmen van mijn zoon te laten controleren. Omdat de verzekering het niet vergoedde, moesten we het zelf betalen; ik wilde het monster de volgende ochtend opsturen.

Die nacht bekeek ik de berichten van een moeder over autisme. Daarna sprak ik met een moeder van twee autistische kinderen en vroeg ik een arts of die test echt nodig was. Hij zei dat ik dat geld ook eerst kon gebruiken om deze producten te proberen.

Zonder precies te weten wat voor producten het waren, bestelde ik meteen. Ik wist alleen dat ze plantaardig waren, en dat gaf me vertrouwen.

Onze bestelling kwam drie dagen later, op 18 maart 2022. Vanaf die avond begon er bij ons thuis een nieuwe periode.

Die avond zal ik nooit vergeten. Mijn zoon riep vanuit zijn kamer: ‘Mama, mag ik je een knuffel geven?’ U moet weten: dat was daarvoor niet mogelijk; ik kon hem niet kietelen en niet knuffelen.

Ik rustte even uit op de bank, want ik moest daarna nog verder met mijn vertalingen. Hij kwam naar me toe, ging op mijn borst liggen, knuffelde me, gaf me een kus op mijn wang en zei: ‘Mama, ik hou zoveel van je.’ Ik antwoordde: ‘Ik ook van jou, lieverd’, maar ik wist niet hoe ik moest plaatsen wat ik meemaakte. Daarna ging hij slapen. Dankzij een slaaphulpje dat onze arts had aangeraden, kon hij inmiddels in slaap vallen, en dat was een grote opluchting voor ons. Want als ik naast hem ging liggen om hem in slaap te krijgen, viel ik eerder in slaap dan hij en kreeg ik mijn werk niet af.

’s Ochtends stond hij op, ging naar de wc en riep naar me: ‘Mama, laten we vandaag gaan wandelen, maar zonder auto, gewoon lopen.’ Ik liep naar hem toe en moest lachen: ‘Lieverd, zit je me nou voor de gek te houden?’ ‘Nee’, zei hij, ‘ik wil echt rennen.’

Ik dacht dat ik het me inbeeldde. Jarenlang konden we niet eens ons mooie balkon gebruiken; zonder problemen naar buiten gaan was onmogelijk.

Ik zei hem dat we morgen konden gaan, dat ik thuis nog een paar dingen moest doen en dat ik een beetje moe was. Hij bood aan me te helpen en maakte dansend in zijn eentje de hele badkamer schoon. Het was zo ongelooflijk dat ik het zelfs heb gefilmd.

De volgende dag ben ik zelf ook begonnen met ROOT-producten. Voor mij is het echte wonder dat we allemaal door onze Schepper zijn geschapen en dat ieder van ons uniek is.

De eerste vreugdetranen aan de Rijn

Na het ontbijt gingen we naar buiten, naar de rivier. Vroeger moest ik mijn zoon elke seconde in de gaten houden, zodat er niets ergs zou gebeuren. Hij rende op mensen af, kon in drukte zijn emoties niet onder controle houden en gevaren niet voorzien. Die dag liep mijn zoon, die eigenlijk helemaal niet van wandelen hield, bijna rennend voor me uit. Hij had zijn zonnebril op en riep naar me: ‘Mama, ik doe mijn bril af; alles ziet er zo roodachtig uit, ik kan de mooie natuur niet zien.’ ❤

Voor het eerst liepen we zo harmonieus langs de Rijn, speelden we met stenen, lachten we veel en genoten we echt. Daar huilde ik voor het eerst van blijdschap.

Ook bij mezelf merkte ik een verandering: ik voelde me energieker, ik voelde me goed, en mijn gedachten draaiden niet meer voortdurend om dezelfde zorgen.

Dat er voor ons in zo’n korte tijd zoveel veranderde, voelde voor mij opnieuw als een wonder. Elke dag maakten we iets nieuws mee, en lange tijd kon ik er niet over praten; ik moest eerst van die verbazing bekomen.

Een nieuwe periode

In de paasvakantie vlogen we op vakantie, en het was de eerste vakantie die we echt fijn hebben doorgebracht. Deze keer konden we zelfs naar een nieuw hotel! Noch in het hotel, noch bij de activiteiten was er ook maar één probleem; het was ongelooflijk mooi. Zoals ik er altijd van had gedroomd, konden we samen genieten van onze tijd.

Zoals nooit tevoren waren we eindelijk begonnen te genieten van ons leven.

De laatste tijd werkte ik buiten de deur, en mijn zoon kon vier uur lang zonder problemen alleen thuisblijven. Als je bedenkt dat ik vroeger niet eens het afval naar beneden kon brengen of rustig kon douchen, was dat voor mij iets heel bijzonders.

Nu genieten we elk moment van een harmonieuze, respectvolle en liefdevolle band.

Ik wens ieder van u met heel mijn hart hetzelfde en nog meer.

Als ik nog meer mensen gelukkig kan maken, word ik zelf nog gelukkiger, want ons geloof leert ons alles te delen wat we hebben.

Liefs,
Ezra