Historia jonë

Djali im mori rreth katër vjet më parë diagnozat e sindromës Asperger, ADHD-së dhe çrregullimit të përshtatjes. Të gjitha testet zgjatën gati tre vjet, sepse ishte shumë e vështirë të gjeje një takim, dhe pediatri ynë u mundua shumë që të na gjente një datë më të hershme.

Në të vërtetë, që kur ai ishte katër vjeç e ndjeja se diçka ishte ndryshe. Për shembull, kur shkonim në kursin e notit nënë-fëmijë, ai hidhej drejt e në ujë pa pikë frike, madje pa krahë noti. Biçikletën nuk arritëm ta mësonim kurrsesi, sepse kishte probleme me ekuilibrin dhe ishte shumë i paduruar. Prandaj unë gjithmonë u detyrova të punoja si makinë.

Kur mora në dorë kartën e aftësisë së kufizuar mbi 70 për qind, nuk dija çfarë të ndieja. Kërkova grupe dhe nisma prindërish për të shkëmbyer përvoja me prindër të tjerë, por fatkeqësisht nuk gjeta. Djali im ishte shumicën e kohës shumë negativ dhe më duhej një energji e veçantë për ta motivuar. Sepse çdo ditë ndodhte diçka e pakëndshme. Dukej sikur nuk e ndiente dhimbjen, nuk e kuptonte asnjë rrezik dhe çdo sekondë kërkonte vëmendje. Po, ishte shumë rraskapitëse. Por jam krenare për veten, sepse u përpoqa shumë që të mos dorëzohesha dhe të isha gjithmonë pranë tij.

Miqtë e mi më këshilluan ta vendosja në një institucion, që të kisha pak kohë për veten. Instinkti im prej nëne nuk e lejoi kurrsesi këtë mendim; unë isha e vetmja lidhje e tij dhe kjo do ta fuste djalin tim në një gjendje psikologjike shumë të rëndë.

Kisha punuar në vende të ngjashme ku kujdesen për fëmijët dhe e dija shumë mirë si i trajtonin atje. Për vite me radhë provova pothuajse të gjitha produktet bimore të farmacisë për veten dhe për djalin, por nuk gjeta atë që kërkoja. Edhe kjo ishte një shenjë për mua: duhej të kishte një rrugë tjetër.

Po përpiqem ta mbaj të shkurtër, e premtoj 😁

Një kërkim që zgjati vite

Të dilje jashtë ishte pothuajse e pamundur, sepse djali im ndihej i sigurt vetëm në shtëpi. Edhe kur dëgjoja fjalë të rënda, nuk u dorëzova; gjithmonë përpiqesha të bënim diçka, të dilnim me pushime. Sigurisht, duhej të ishte gjithmonë i njëjti hotel që ai të ndihej i sigurt, e megjithatë edhe të dilnim nga dhoma e hotelit ishte shumë e vështirë.

Nuk kisha me kë ta ndaja hallin, ndaj për vite me radhë fola me muret dhe me Zotin. Gjithmonë lutesha dhe kërkoja një rrugëdalje. Që nga klasa e parë mjekët ishin të mendimit se ai duhej patjetër të merrte ilaçe, që problemet e përqendrimit dhe padurimi të viheshin nën kontroll. Nuk arrija ta pranoja mendimin se duhej t’i jepja ilaçe fëmijës tim vetëm që të punonte në shkollë ashtu siç donin ata. Sepse ishte shumë i zgjuar; pa mësuar fare i kishte notat mjaft të mira, thjesht shkolla i dukej shumë e mërzitshme.

Por presioni nuk pushoi. Në shkolla përjetuam ngjarje shumë të pakëndshme dhe në shkollën fillore u detyruam të ndërronim shkollë plot tri herë. Kjo ishte shumë e trishtueshme për psikologjinë e djalit tim, por ai ka një karakter shumë të fortë.

Madje një mësuese, që mendonte se djali im nuk kishte nevojë për mbështetje në shkollë dhe se raporti ishte i gabuar, na denoncoi në zyrën për mbrojtjen e fëmijëve, duke thënë se mirëqenia e fëmijës ishte në rrezik.

Provova me të pothuajse të gjitha llojet e terapive. Si të thuash, asnjëra nuk ishte për ne, me përjashtim të një terapie të veçantë okupacionale me ndihmën e kafshëve, ku shkon me qejf prej tre vjetësh. Atje kalëron, merr mësime me hark e shigjeta, ushqen lepujt dhe mund të punojë me kënaqësi sipas interesave të tij.

Mendoj se me numrin e vizitave te mjekët mund të hynim lehtësisht në Librin Guinness të Rekordeve. Për të dëgjuar mendime të tjera, shkova edhe te mjekë privatë.

Herën e fundit, vitin e kaluar rreth Vitit të Ri, shkova në Stamboll te dy profesorë të njohur të psikiatrisë së fëmijëve. Edhe ata ishin të mendimit se duhej patjetër të merrte ilaçe. Më thanë se truri i tij funksionon shumë ndryshe, se ilaçi mund t’ia lehtësonte shumë gjëra dhe se edhe unë duhej të mendoja për veten. Shtuan se kjo gjendje ishte shumë rraskapitëse dhe se në asnjë mënyrë nuk vinte nga mënyra si e kisha rritur.

Gjatë bisedave qava shumë. Më kujtohet që thashë se doja vetëm një ditë, një ditë të vetme, për t’u kënaqur me gjithë zemër me fëmijën tim.

E dini çfarë? Tani qaj vetëm nga lumturia, jo sepse më mbysin shqetësimet apo sepse nuk gjej rrugëdalje. Ishte vërtet një periudhë shumë rraskapitëse. Nuk flija dot, nuk më kishte mbetur fuqi, por duhej të punoja dhe nuk kisha askënd që të më mbështeste.

Pastaj hulumtova ilaçet që profesorët kishin rekomanduar në Turqi dhe mësova se të njëjtat përdoren edhe këtu, në Gjermani. Meqë nuk e dija më çfarë ishte e drejtë dhe çfarë jo, vendosa ta provoja. Me këshillën e psikiatres sonë për fëmijë dhe adoleshentë, e nisëm ilaçin e parë me dozën më të ulët. Pas një jave e ndërpreva. Prej vitesh kishte probleme me gjumin; që të mbyllte sytë, gjithmonë duhej ta mbaja dhe ta përqafoja. Pasditeve mblidhej tek ai një energji e papërshkrueshme dhe nuk m’u bë zemra ta shihja gjithë ditën si të shtypur.

Pastaj provuam një ilaç tjetër. Natën zgjohej i shqetësuar, ngrihej papritur dhe donte të shkonte diku. Përsëri hoqa dorë; e ndjeva se kjo nuk ishte rruga jonë. Instinkti im prej nëne më thoshte vazhdimisht se duhej të kishte një rrugë tjetër; ky mendim më kumbonte fjalë për fjalë në kokë.

Ka edhe shumë për të treguar, por, inshallah, do t’i shkruaj në librin tim, sepse vendosa ta përmbledh jetën time në një libër.

Mbrëmja kur ndryshoi gjithçka

Një natë një shoqe e mirë më dërgoi tre profile nga Instagrami dhe më kërkoi t’u hidhja një sy. Në atë kohë, me këshillën e një mjeku që e njihja, isha gati të bëja një test të mikrobiomës për të kontrolluar gjendjen e zorrëve të djalit. Meqë sigurimi nuk e mbulonte, do ta paguanim vetë; mostrën mendoja ta dërgoja në mëngjes.

Atë natë ndoqa postimet e një nëne për autizmin. Pastaj fola me një nënë që ka dy fëmijë me autizëm dhe pyeta një mjek nëse ky test ishte vërtet i nevojshëm. Ai më tha se ato para mund t’i përdorja fillimisht për të provuar këto produkte.

Pa e ditur mirë çfarë produktesh ishin, i porosita menjëherë. E vetmja gjë që dija ishte se ishin me bazë bimore, dhe kjo më dha besim.

Porosia jonë mbërriti pas tri ditësh, më 18 mars 2022. Që nga ajo mbrëmje, në shtëpinë tonë nisi një periudhë e re.

Atë mbrëmje nuk do ta harroj kurrë. Djali im thirri nga dhoma: „Mami, a mund të të përqafoj?“ Duhet ta dini: kjo më parë nuk ishte e mundur; nuk mund ta gudulisja e as ta përqafoja.

Po pushoja pak në divan, sepse duhej të vazhdoja punën me përkthimet e mia. Erdhi pranë meje, më mbështeti kokën në gjoks, më përqafoi, më puthi në faqe dhe më tha: „Mami, të dua shumë.“ Unë iu përgjigja: „Edhe unë ty, zemra ime“, por nuk dija si ta kuptoja atë që po përjetoja. Pastaj shkoi të flinte. Falë një ndihme për gjumin që na kishte rekomanduar mjeku ynë, tani arrinte të flinte, dhe kjo na kishte dhënë një lehtësim të madh; sepse kur shtrihesha pranë tij për ta vënë në gjumë, flija unë para tij dhe nuk i mbaroja dot punët.

Në mëngjes u ngrit, shkoi në banjë dhe më thirri: „Mami, sot le të dalim shëtitje, por pa makinë, vetëm në këmbë.“ Shkova pranë tij dhe qesha: „Zemër, po tallesh me mua?“ „Jo“, tha, „dua vërtet të vrapoj.“

Mendova se po shihja ëndërr. Prej vitesh nuk e përdornim dot as ballkonin tonë të bukur; të dilje jashtë pa probleme ishte e pamundur.

I thashë se mund të shkonim nesër, se kisha disa punë për të bërë në shtëpi dhe se ndihesha pak e lodhur. Ai u ofrua të më ndihmonte dhe, duke kërcyer, pastroi i vetëm gjithë banjën. Ishte aq e pabesueshme sa e regjistrova edhe në video.

Të nesërmen fillova edhe unë të përdorja produktet ROOT. Për mua mrekullia e vërtetë është që të gjithë jemi krijuar nga Krijuesi ynë dhe secili prej nesh është i veçantë.

Lotët e parë të gëzimit buzë Rinit

Pas mëngjesit dolëm dhe shkuam buzë lumit. Më parë duhej ta kontrolloja djalin çdo sekondë që të mos ndodhte ndonjë e keqe. Vraponte drejt njerëzve, në turmë nuk i kontrollonte dot emocionet dhe nuk i parashikonte rreziqet. Atë ditë djali im, që nuk e kishte pasur kurrë qejf ecjen, pothuajse vraponte para meje. Kishte vënë syzet e diellit dhe më thirri: „Mami, po i heq syzet; gjithçka duket e kuqërremtë, nuk e shoh dot natyrën e bukur.“ ❤

Për herë të parë ecëm buzë Rinit me kaq harmoni, luajtëm me gurët, qeshëm shumë dhe e shijuam. Atje qava për herë të parë nga gëzimi.

Vura re ndryshim edhe te vetja: ndihesha më e energjishme, ndihesha mirë dhe mendja ime nuk ishte më vazhdimisht e zënë me të njëjtat shqetësime.

Që në një kohë kaq të shkurtër të ndryshonin kaq shumë gjëra për ne, më dukej përsëri si një mrekulli. Çdo ditë përjetonim diçka të re dhe për një kohë të gjatë nuk munda të flisja për këtë; më parë duhej ta kapërceja habinë.

Një periudhë e re

Gjatë pushimeve të Pashkëve fluturuam me pushime dhe ato ishin pushimet e para që i kaluam vërtet bukur. Kësaj radhe arritëm të shkonim madje edhe në një hotel të ri! As në hotel, as në aktivitete nuk patëm asnjë problem; ishte jashtëzakonisht bukur. Mund ta kalonim kohën së bashku me kënaqësi, ashtu siç e kisha ëndërruar gjithmonë.

Më në fund, si kurrë më parë, kishim filluar ta shijonim jetën tonë.

Ditët e fundit punoja jashtë shtëpisë dhe djali im mund të rrinte vetëm në shtëpi katër orë pa asnjë problem. Nëse mendoni se më parë nuk zbrisja dot as të hidhja plehrat, as të bëja një dush të qetë, kjo ishte diçka e jashtëzakonshme për mua.

Tani çdo çast shijojmë një marrëdhënie të harmonishme, plot respekt dhe dashuri.

Me gjithë zemër ju uroj secilit prej jush të njëjtën gjë, madje edhe më shumë.

Nëse mund t’i bëj të lumtur edhe më shumë njerëz, do të jem edhe më e lumtur, sepse besimi ynë na mëson të ndajmë me të tjerët gjithçka që kemi.

Me dashuri,
Ezra